„Syndur eins og selur“

Ég fór á sundnámskeið, 6 ára gömul. Ekki var ég lengi að ná tökum á sundlistinni, varð mjög fljótt synd eins og selur.

Einn góðan veðurdag fór fjölskyldan, pabbi, mamma, börn og bíll, í baðstrandaferð í „No Name“ ásamt öllum hinum úr hverfinu. Við „fullorðnu“ krakkarnir, ég og hinir strákarnir, syntum fram og til baka yfir ána, öll með kút náttúrulega eins og okkur hafði verið uppálagt í fyrstu heimsókninni fyrir margt löngu. Litla systir dundaði sér við sandkastala hjá pabba og mömmu.

Eftir nokkrar ferðir fram og til baka yfir ána fannst mér nóg komið, enda synd eins og selur. Ég kastaði kútnum, með afbrigðum kjörkuð, og lagði af stað yfir ána. Það leið ekki á löngu þar til ég áttaði mig á því að „No Name“ hagaði sér öðru vísi en vatnið í sundhöllinni. Ég sökk í hyldjúpa ána. Svo skaut mér upp og ég gat stunið: „paabhbhiii ...“ áður en ég sökk aftur í hyldýpið. Svo kom einhver og greip mig, ekki pabbi minn! Ég var aðallega reið yfir því að það var ekki pabbi minn sem bjargaði mér heldur einhver annar en það hefur nú rjátlast af mér með árunum.

Nú, nokkrum áratugum síðar, eru synir mínir syndir eins og selir, hafa unnið margar medalíur hvor um sig, heildarfjöldinn skiptir nokkrum hundruðum og mörgum kílóum. Ég er hins vegar hætt að synda.