Esjan
Esjan blasir við mér á hverjum degi frá skrifborðinu mínu. Í gær dreif ég mig loks upp á hana, það eru 26 ár síðan ég fór síðast. Á þeim árum kleif maður kletta og skriður á eigin vegum, engir stígar og engar keðjur. Engar brýr. Þá var farið upp Kerhólakambinn og þaðan upp á Þverfellshornið. Nú er farið meðfram giljum og lækjum. Á sínum tíma var ég ein á ferð, nú var þetta fjölmennara en á Laugaveginum sjálfum í 101.
2 Comments:
Ég er ekki enn orðin svo tæknivædd að ég eigi stafræna myndavél þ.a. ég get ekki sýnt myndir úr gönguferðinni minni eins og er svo vinsælt í dag. Ég á heldur ekki göngustafi eins og flestir eiga.
Þrátt fyrir þessa vankanta get ég borið vitni um að hægt er að njóta göngunnar og útsýnisins.
Post a Comment
<< Home