Nýtt land

Síðar á þessu nýja ári verða liðin fjörutíu ár síðan ég flutti til Bandaríkjanna með foreldrum mínum og yngri systur. Lífsglöð og kát stelpa, hafði gaman af því að spjalla við ókunnuga og fræðast um heima og geima. Óhrædd, ófeimin, treysti fólki, kjarkmikil.

Ég þekkti náttúrulega engan í þessu nýja landi sem var svo spennandi og skemmtilegt. Ég man eftir stórum, grænum grasflötum sem biðu þess að lítil íslensk stúlka hlypi eftir þeim og stórum trjám sem bókstaflega báðu mann að klifra í sér. Og þau þurftu ekki að þrábiðja mig!

Síðan var það allt fólkið. Ég gekk manna á milli, óhrædd og ófeimin, og spurði: „Hvað segirðu?“ Ég þekkti nefnilega engan þarna og þurfti að kynnast fólkinu, það hlaut að geta sagt mér eitthvað nýtt og skemmtilegt. En ég fékk engin svör, bara spurnarsvip. Þarna var ég að læra eitthvað nýtt og óvænt, nýtt tungumál, nýja siði, nýja menningu. Ég var náttúrulega ekki lengi að verða slarkfær í Amrísku. En alltaf var ég Íslendingur og að sögn foreldra minna var Ísland alltaf fyrirheitna landið þótt yndislegt væri að leika sér á grænum grasflötum og klifra í trjám og synda í ám.

Tuttugu og fjórum árum síðar lenti yngri sonur okkar hjóna í svipaðri lífreynslu. Hann var árinu yngri en ég og einum mánuði betur, ókunnuga landið að þessu sinni var Skotland. Hann var líka óhræddur og ófeiminn og hafði gaman af því að spjalla við ókunnuga. Hans pikk-öpp lína var: „Hvað heitirðu?“ Og aftur voru einu viðbrögðin spurnarsvipur. Rétt eins og hjá móður hans nokkrum árum áður.

Með tíð og tíma lærði hann nýja málið og talaði eins og innfæddur. Íslenskan hans varð líka skosk, bæði í hreim, orðavali og orðaröðun. Fræg er t.d. ein setning: „Mig langar í feelkis píízu“ (verst að ekki skuli vera hægt að koma blæbrigðunum til skila líka í rituðu máli). Á íslensku útleggst þetta: „Mig langar í Fylkis peysu.“ Eins og hjá móður hans var hann alltaf Íslendingur og vildi flytja aftur til Íslands.

Við mæðgin urðum fyrir svipaðri lífsreynslu á líkum aldri og ég tel að bæði höfum orðið ríkari fyrir bragðið.