Krummi krunkar úti

Ég hafði snemma mikla hreyfiþörf. Ég var t.d. farin að hlaupa um allt vel fyrir fyrsta afmælisdaginn minn. Reyndar lærði ég ekki almennilega að ganga fyrr en um fertugt, fram að því hljóp ég um. Púkinn var heldur ekki langt undan. Foreldrar mínir hafa sagt að þegar við bjuggum þrjú saman í Gróðrarstöðinni á Akureyri hafi ég oft strítt þeim og hlaupið út, það var náttúrulega bannað. Við bjuggum á annarri hæðinni og skófatnaðurinn var á stigapallinum fyrir framan anddyrið. Ég hljóp fram og stakk mér stígvélin, laumaðist síðan niður stigann. Stundum komst ég út, yfirleitt náðist ég í stiganum. Þótt asinn væri mikill á mér, til að komast sem lengst áður en ég næðist, gaf ég mér alltaf tíma til að fara rétt í stígvélin, ég fór aldrei í krummafót. Hins vegar var erfitt að greina á milli krumma sem krunkaði úti og mín þegar ég lét í mér heyra í barnavagninum eftir síðdegislúrinn.