Ferðalok

Í Manchester í fyrradag fórum við á pöbbarölt - það þurfti mikið að fagna góðum árangri. Svo fór hungrið að sverfa að, eintómir karlmenn og svo ég. Ekkert okkar hafði áður komið til Manchester og ekkert þekkti borgina að einu eða neinu leyti. Við ákváðum að fara á japanskan stað (þ.e. ég ákvað að við færum á japanskan stað). En hvar? Ég sá hótel handan götunnar, gekk þar inn, spurðist fyrir og fékk leiðbeiningar og kort. Síðan fór ég út, sagði köllunum mínum hvert við værum að fara og leiddi síðan hópinn af stað.

Fljótlega stakk einhver upp á því að sennilega væri best að taka leigubíl frekar en að arka þetta. Vandinn var bara sá að það var enga leigubíla að hafa. Kallarnir mínir voru orðnir ansi framlágir. Það lagaðist þegar við sáum næsta pöbb, ég hef sjaldan séð nokkurn æða jafn hratt inn og mennina mína þrjá. Þeir voru samt ekki þyrstir. Þeir höfðu verið of þyrstir fyrr um daginn og það var að segja til sín núna.

Nema hvað, eftir þessa snöggu heimsókn á pöbbinn voru allir orðnir slakir og áttu auðvelt með að ganga áfram. Ég leiddi hópinn, enn. Þeim fannst umhverfið ótraustvekjandi, ekki beint veitingahúsalegt. En, þeir treystu mér og viti menn, við fundum veitingastaðinn stefnan hafði verið tekin á.

Að sjálfsögðu féll það í minn hlut að velja af matseðlinum og voru allir afskaplega hamingjusamir með það val. Teppanyaki. Enda hét staðurinn Teppanyaki Sappiro. Góður endir á góðri ferð.