Um daginn rifjaðist upp fyrir mér þegar ég fór í fyrsta skipti í sund í Skotlandi, með drengina mína báða. Ég ætlaði aldeilis ekki að gera eins og Bretarnir, þ.e. pempía sem ekki gat baðað sig nakin fyrir sundferðina. Sem ég stóð í sturtunni, nakin, og var að sápa mig alla varð mér litið við og sá þá beint út í laug. Þar stóðu allir pabbarnir með hökuna niðr'að hnjám. Ef ekki hefði verið fyrir strákana hefði ég farið rakleiðis heim aftur og ekki stigið fæti inn fyrir þessa sundlaug aftur. Síðar átti ég eftir að verða mjög tíður gestur á bökkum laugarinnar (og annarra lauga reyndar líka).

Reyndin varð sú að drengirnir mínir gripu það í sig að sund væri þeirra íþrótt og fóru að æfa baki brotnu og keppa þess á milli. Hvað gera mömmur þá? Þær fylgja þeim eftir, standa gjarnana á bakkanum og hvetja eða taka tímann eða e-ð. Þær voru líka ófáar æfingarnar sem ég sat og horfði á þá synda.