Dýra Dótaland, 2. bindi

Síðasta vika fór öll í kennslu á nýju tækin. Ég lærði að setja upp þríásapróf og keyra skerbox og sjálfvirkan Ödometer, svaka flott. Eitt sýni var skilið eftir fyrir helgina í þríásnum, slankt og flott. Í morgun var síðan komin svaka bumba, sýnið hafði gefið sig undan miklu álagi eins og til stóð. Öll gröf og allar upplýsingar á sínum stað. Síðan kom babb í bátinn núna áðan þegar átti að taka sýnið niður, það hafði slokknað á tækinu og fulltrúi seljanda mátulega farinn heim til sín. Tækjaspesíalistinn okkar var fljótur að kveikja á perunni, það hafði farið öryggi. Hann flutti öryggið úr skerboxinu í þríásinn og kveikti síðan. Búmmmmmm, hvellur, og allir viðstaddir hrukku í kút. Öryggið fór aftur, nú með svaka hvelli og það splundraðist algjörlega í frumeindir. Fólkið frammi kom æðandi inn, það hafði líka slegið út í stóru pressunni okkar, prinsessunni fínu frá Olsen Olsen. Nú var úr vöndu að ráða. Tækjaspesíalistinn okkar „þurfti“ að opna þríásinn til að skoða allt. Það sást ekkert, hvergi neitt brunnið yfir. Annar endinn af örygginu hefur ekki einu sinni fundist. Eða annar helmingurinn af sætinu fyrir öryggið. Þegar búið var að skoða handbækur fannst sennileg skýring, öryggið hefur sennilega verið allt of stórt. Það var 5 A. Samkvæmt handbókinni á að nota 3 A öryggi þegar spennan er 120 V, hér er spennan 240 V og öryggið ætti því að vera 1,5 A (margfeldi straums og spennu á að vera fasti).

Svona getur þetta víst gengið fyrir sig.